zmarnować się - Wielki słownik języka polskiego PAN

2.

nie wykorzystać należycie swoich możliwości

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Ocena i wartościowanie

wola, postawy, nastawienie człowieka wobec świata i życia

córka, dziewczyna zmarnowała się; chłopiec, syn zmarnował się; dziecko zmarnowało się
zmarnować się na prowincji, na wsi

- Krystyna - powiedziała słabiutkim, trzęsącym się głosem - to była bardzo piękna dziewczyna, ale zmarnowała się. Nie wyszła dobrze za mąż.

źródło: NKJP: Maria Nurowska: Miłośnica, 2009

Już nic z niej nie będzie. Pójdzie do poprawczaka, zmarnuje się do reszty.

źródło: NKJP: Jan Brzechwa: Opowiadania drastyczne, 1966

Zmarnujesz się w tej orkiestrze.

źródło: NKJP: Wiesław Myśliwski: Traktat o łuskaniu fasoli, 2007

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	zmarnowałem się +(e)m się zmarnował	zmarnowałam się +(e)m się zmarnowała	zmarnowałom się +(e)m się zmarnowało	zmarnowaliśmy się +(e)śmy się zmarnowali	zmarnowałyśmy się +(e)śmy się zmarnowały
2 os.	zmarnowałeś się +(e)ś się zmarnował	zmarnowałaś się +(e)ś się zmarnowała	zmarnowałoś się +(e)ś się zmarnowało	zmarnowaliście się +(e)ście się zmarnowali	zmarnowałyście się +(e)ście się zmarnowały
3 os.	zmarnował się	zmarnowała się	zmarnowało się	zmarnowali się	zmarnowały się

bezosobnik: zmarnowano się

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		zmarnujmy się
2 os.	zmarnuj się	zmarnujcie się

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	zmarnowałbym się bym się zmarnował	zmarnowałabym się bym się zmarnowała	zmarnowałobym się bym się zmarnowało	zmarnowalibyśmy się byśmy się zmarnowali	zmarnowałybyśmy się byśmy się zmarnowały
2 os.	zmarnowałbyś się byś się zmarnował	zmarnowałabyś się byś się zmarnowała	zmarnowałobyś się byś się zmarnowało	zmarnowalibyście się byście się zmarnowali	zmarnowałybyście się byście się zmarnowały
3 os.	zmarnowałby się by się zmarnował	zmarnowałaby się by się zmarnowała	zmarnowałoby się by się zmarnowało	zmarnowaliby się by się zmarnowali	zmarnowałyby się by się zmarnowały

bezosobnik: zmarnowano by się

bezokolicznik: zmarnować się

imiesłów przysłówkowy uprzedni: zmarnowawszy się

gerundium: zmarnowanie się

Rz_osobowy

+

zmarnować się

+

Od: marnować (się); zob. marny