-
1.a
kara, która polega na czasowym lub dożywotnim wydaleniu jakiejś osoby z miejsca zamieszkania i pozbawieniu jej jakichś praw -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Prawo i łamanie prawa
więzienie i kara -
- polityczne; długie, pięcioletnie, wieczne wygnanie
- wygnanie z Edenu, z raju; z kraju, z ojczyzny; z Hiszpanii, z Polski
- kara, wyrok wygnania
- skazać na wygnanie
-
Osadzono go w twierdzy, a potem oddano pod sąd. Jako niebezpieczny przestępca polityczny został skazany na wygnanie do Bolszerecka na Kamczatce.
źródło: NKJP: Alfred Szklarski: Tajemnicza wyprawa Tomka, 1963
Stosowane przez sądy miejskie w drodze łaski kary wygnania i proskrypcja ratowały przestępców przed powieszeniem, utopieniem bądź spaleniem.
źródło: NKJP:Andrzej Chwalba (red.): Obyczaje w Polsce: od średniowiecza do czasów współczesnych: praca zbiorowa, 2004
Piotr i kilkudziesięciu jego zwolenników zostało ukaranych wygnaniem.
źródło: NKJP: Dariusz Piwowarczyk: Słynni rycerze Europy: Rycerze w służbie dam i dworu, 2009
Przedstawiamy okoliczności i przyczyny wygnań, pogromów i antysemityzmu, a także poszukiwania przez Żydów odpowiedzi na wykluczenie, jakimi były chasydzki mistycyzm, asymilacja, syjonizm polityczny, emigracja za ocean.
źródło: NKJP: Jerzy Baczyński, Marian Turski, Leszek Będkowski:Wstęp, Polityka, 2008-05-07
Adam próbuje po dziecinnemu wykręcić się od kary za złamanie Bożego zakazu, obarczając winą Ewę. Ewa mówi prawdę. Bóg skazuje oboje na wygnanie z raju.
źródło: NKJP: Adam Szostkiewicz: Adam z Edenu, Polityka, 2002-12-21
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: n2
liczba pojedyncza liczba mnoga M. wygnanie
wygnania
D. wygnania
wygnań
C. wygnaniu
wygnaniom
B. wygnanie
wygnania
N. wygnaniem
wygnaniami
Ms. wygnaniu
wygnaniach
W. wygnanie
wygnania
-
+ wygnanie + (SKĄD) + (DOKĄD) -
Od: wygnać; zob. gnać