flegmatycznie

- A ty co tak ślepia wytrzeszczasz?! - zgromiła Marka. - Ubieraj się, bo nie ma czasu! - Zdążymy - odparł flegmatycznie, ale posłusznie zaczął zawiązywać krawat.

źródło: NKJP: Mirosław Sokołowski: Gady, 2007

- Czy myślisz to samo co ja? - spytał Witek jeszcze bardziej flegmatycznie niż zwykle.

źródło: NKJP: Maciej Pinkwart: Dziewczyna z Ipanemy, 2003

[...] kierowca zielonego samochodziku, podniósłszy maskę motoru, dłubie przy świecach. Unosi teraz flegmatycznie głowę i nie śpiesząc się, mówi: - Jedziemy, już jedziemy, [...]

źródło: NKJP: Tadeusz Konwicki: Wiatr i pył, 2008

Kierowca ruszył tak gwałtownie, że Jan poleciał do tyłu i wylądował na kolanach jakiegoś wysokiego pana z wąsami, który właśnie czytał gazetę. – Bardzo, bardzo przepraszam – powiedział Jan. – Nie ma sprawy – mruknął wąsaty i flegmatycznie powrócił do lektury.

źródło: NKJP: Marek Ławrynowicz: Pogoda dla wszystkich, 2003