-
7.
archit. węższa ściana budynku, postrzegana ze względu na jej przestrzenne odniesienie do jakiegoś punktu lub obiektu -
CZŁOWIEK I TECHNIKA
Budownictwo
części budowli -
- szczyt budynku, domu, kamienicy
- stać szczytem do drogi, do ulicy
-
Doczekała się jeszcze eksmisji z własnego domu, a sama musiała zamieszkać w jednej izbie, użyczonej przez życzliwych po drugiej stronie ulicy, w domu stojącym szczytem do ulicy, zburzonym pod blok Mostostalu.
źródło: NKJP: Wiesław A. Leśniewski: Kamienica Chmielewskiej, Gazeta Radomszczańska, 2009-04-29
Ze stojącej obok murowanej obórki nie spadła nawet jedna dachówka. – Może dlatego, że stała szczytem do wiatru. A w stodołę uderzyło z przodu, prosto w wierzeje - przypuszcza właściciel.
źródło: NKJP: Dariusz Kuziak: Nawałnica nad Ruchną, Tygodnik Siedlecki, 2008-08-19
Bożnica oparta była na planie czworokąta, przykryta dwuspadowym dachem ze szczytem skierowanym do frontu.
źródło: NKJP: Internet
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. szczyt
szczyty
D. szczytu
szczytów
C. szczytowi
szczytom
B. szczyt
szczyty
N. szczytem
szczytami
Ms. szczycie
szczytach
W. szczycie
szczyty
-
psł. *ščitъ ( < *skei̯to-) '(coś odciętego; np. deska)' > 'tarcza, puklerz; ochrona, osłona'
Rozwój znaczenia w języku polskim: 'ochrona, osłona' > 'osłona (zwykle z desek) górnej, szczytowej części budynku' > 'górna część, wierzchołek budowli' > 'wierzchołek, wierzch, czubek czegoś'. (Bor). Stąd następnie: 'to, co zajmuje wysoką pozycję, ważne miejsce lub znajduje się w najwyższej fazie rozwoju'.