despotyczny

Na swą zgubę, armia napoleońska rozniosła ideę świadomego patriotyzmu po wielu podbitych przez siebie krajach, których mieszkańcy walczyli z Francuzami o wiele dzielniej (szczególnie bolesne dla Wielkiej Armii okazało się to w Rosji i Hiszpanii), niż ich despotyczni monarchowie na to zasługiwali.

źródło: NKJP: Adam Kożuchowski: Za ojczyznę, za pieniądze, Polityka nr 2683, 2008-12-06

W 1966 roku prezydentem i premierem Konga został generał Mobutu, ten w słynnym lamparcim pierożku na głowie, z którym się nie rozstawał, może nawet w nim spał. To był zawsze bardzo charakterystyczny element jego postaci, dzięki niemu wyglądał bardziej ludzko. A był władcą despotycznym i absolutnym.

źródło: NKJP: Elwira Kucharska: Siła przyciągania, czyli polskie losy, 2008

Nie jest przesadą znane powiedzenie, że król, którego majestat szanowano, mógł bezpiecznie spać niemal u każdego zdrowego na umyśle szlachcica. Co było nie do pomyślenia w państwie Habsburgów, w porażanej konfliktami religijnymi Francji czy rządzonej przez despotycznych carów Moskwie.

źródło: NKJP: Jerzy Besala: O dobrej szlachcie i zakutych rycerzach, Polityka nr 2451, 2004-05-08

U schyłku tej drogi, która jest jednocześnie szlakiem upadku Rzeczypospolitej, mamy już całkowite odwrócenie ról, bo oto Katarzyna II despotyczna władczyni Rosji i autorka koncepcji rozbiorów wystąpiła jako obrończyni innowierców w upadającej Polsce, żądając od Sejmu, pod groźbą użycia siły, potwierdzenia ich praw oraz zaniechania reform ograniczających te niegdysiejsze wolności szlacheckie, które już dawno przerodziły się w anarchię.

źródło: NKJP: Jerzy Surdykowski: Duch Rzeczypospolitej, 1989