personifikacja

W odzie człowiek urasta i staje się porównywalny z górą, równiną, lasem - w drugim wierszu przeciwnie, następuje personifikacja miasta: jest zarazem i Tyflisem, i imiennikiem poety, który zdarł w Tyflisie w młodości niejedną parę butów.

źródło: NKJP: Anatolij Najman: Geniusz i poeta, Gazeta Wyborcza, 1997-03-22

Personifikacja przedmiotu wypowiedzi reklamowej nie sprowadza się jedynie do przypisania rzeczy martwej cech człowieka w ogóle. Uosobienie łączy się zwykle z konkretyzacją typu osobowego, do którego rangi przedmiot jest podniesiony. To powoduje, że antropomorfizacja w reklamie nie tylko ożywia przedmioty, ale nadaje im cechy osobowościowe, charakterologiczne.

źródło: NKJP: Ewa Szczęsna: Poetyka reklamy, 2001

Personifikacja marzeń dziecka występuje w wierszu Stanisława Grochowiaka pt. Księżyc na dobranoc. Małą bohaterką jest tu Kasia, wobec której księżyc zachowuje się jak czuły rodzic [...].

źródło: NKJP: Maria Ostasz: Studia ad Bibliothecarum Scientiam Pertinentia, 2005

Poprzez personifikacje, antropomorfizacje, nieuchwytne symbole wiersze te odsłaniały jakby skrytą, tajemniczą duszę przyrody, pojętej jako byt upsychiczniony, jej smutki, bóle, zamyślenia i zadumania, ale także stany wewnętrzne wypowiadającego się w tych wierszach podmiotu.

źródło: NKJP: Artur Hutnikiewicz: Młoda Polska, 1994