doręczyć - Wielki słownik języka polskiego PAN

sprawić, że określona osoba otrzymała jakieś dokumenty lub rzeczy od innej osoby lub instytucji

CZŁOWIEK I TECHNIKA

Komunikacja na odległość

poczta

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

Funkcjonowanie państwa

urzędy i ich funkcjonowanie

listonosz doręczył; poczta doręczyła
doręczyć adresatowi; podatnikowi, pełnomocnikowi; dłużnikowi; spółce
doręczyć decyzję, dokument, korespondencję, list, nakaz, pismo, odwołanie, upomnienie, wezwanie, zawiadomienie, zarządzenie, zażalenie; paczkę, przesyłkę; bukiet
doręczyć w terminie
doręczyć do biura
doręczyć osobiście
móc, musieć doręczyć
sporządzenie i doręczenie; wydrukowanie i doręczenie
potwierdzenie doręczenia

	Druk opłaty obowiązkowego ubezpieczenia OC na samochód został wysłany z Warszawy 22 grudnia ubiegłego roku, a termin płatności upływał 29 grudnia. Tymczasem listonosz doręczył mu druk zapłaty... 5 stycznia, czyli tydzień po terminie. źródło: NKJP: Piotr Sobierajski: Listy z poślizgiem, Dziennik Zachodni, 2006-01-17
	Zakupione bilety odbierać można w biurze PLL LOT w warszawskim Hotelu Marriott, za dodatkową opłatą mogą być również doręczone pocztą kurierską na adres wskazany przez uczestnika aukcji. źródło: NKJP: Krzysztof Gontarek: Przeleć się z WP, Dziennik Internautów, 2001-06-09
	[...] Pewnemu wiejskiemu listonoszowi ukradziono wóz pocztowy wraz z koniem, w momencie gdy wszedł on do jednej z bram, by doręczyć paczkę. źródło: NKJP: KRIS AG: 50 lat temu Sto lat temu, Gazeta Poznańska, 2003-12-13
	W przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem do rąk dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi [...] źródło: NKJP: Kodeks Postępowania Administracyjnego, 1960
	Teoretycznie po 14 dniach od doręczenia decyzji mieszkańcy powinni dostać odszkodowanie. źródło: NKJP: Wojciech Dobrowolski: Kpiny z prawa, kpiny z obywateli, Mazowieckie To i Owo, 2009-03-11

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	doręczyłem +(e)m doręczył	doręczyłam +(e)m doręczyła	doręczyłom +(e)m doręczyło	doręczyliśmy +(e)śmy doręczyli	doręczyłyśmy +(e)śmy doręczyły
2 os.	doręczyłeś +(e)ś doręczył	doręczyłaś +(e)ś doręczyła	doręczyłoś +(e)ś doręczyło	doręczyliście +(e)ście doręczyli	doręczyłyście +(e)ście doręczyły
3 os.	doręczył	doręczyła	doręczyło	doręczyli	doręczyły

bezosobnik: doręczono

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		doręczmy
2 os.	doręcz	doręczcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	doręczyłbym bym doręczył	doręczyłabym bym doręczyła	doręczyłobym bym doręczyło	doręczylibyśmy byśmy doręczyli	doręczyłybyśmy byśmy doręczyły
2 os.	doręczyłbyś byś doręczył	doręczyłabyś byś doręczyła	doręczyłobyś byś doręczyło	doręczylibyście byście doręczyli	doręczyłybyście byście doręczyły
3 os.	doręczyłby by doręczył	doręczyłaby by doręczyła	doręczyłoby by doręczyło	doręczyliby by doręczyli	doręczyłyby by doręczyły

bezosobnik: doręczono by

bezokolicznik: doręczyć

imiesłów przysłówkowy uprzedni: doręczywszy

gerundium: doręczenie

imiesłów przymiotnikowy bierny: doręczony

odpowiednik aspektowy: doręczać

+

doręczyć

+

CO + (KOMU)