konklawe - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.a

zgromadzenie kardynałów z całego świata, odbywające się w celu wybrania nowego papieża

[koŋklawe] lub [konklawe]

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

Religia – kościół

miejsca i instytucje związane z religią i kościołem

hiperonimy:

zgromadzenie

ostatnie, poprzednie; pamiętne konklawe
uczestnicy; wynik, zasady konklawe
udział w konklawe
konklawe odbyło się, rozpoczęło się, zakończyło się; trwało ileś dni, miesięcy
pojechać, udać się; zebrać się, zgromadzić się na konklawe
uczestniczyć w konklawe

	Jak wiemy, kardynałowie zebrani na konklawe są wyrazicielami woli Ducha Świętego. źródło: NKJP: Zdzisław Morawski: Watykan bez tajemnic, 1997
	Sęk w tym, że za każdym razem unoszący się nad placem nikły obłoczek dymu nie był ani biały, co oznaczałoby zakończenie konklawe, ani czarny, na znak, że obrady będą kontynuowane. źródło: NKJP: Jacek Żakowski: Pół wieku pod włos, Gazeta Wyborcza, 1995-05-05
	Zanim został papieżem, był kanclerzem króla Francji Filipa VI i arcybiskupem Rouen. Wybrany został na konklawe 7 maja 1342 r. źródło: NKJP: Artur Górski: Magia „Sacro Arsenale”, 2006
	[...] ponad setka kardynałów musi zamknąć się w odosobnieniu i deliberować aż do skutku. W przeszłości bywały konklawe trwające po wiele miesięcy i dlatego duch praktycyzmu podsunął myśl o zamknięciu, co się łączy z pewną niewygodą, a ta zwykle przyspiesza obrady. źródło: NKJP: Krzysztof Zanussi: Państwo zamykane na klucz, Polityka, 2002-04-13

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: n2

łac. conclāve 'pokój zamykany na klucz'