-
2.
pobożny, wędrowny żebrak w krajach islamskich -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Religia – kościół
osoby związane z religią i kościołem -
Spędziwszy kilka dni pod dachem Szakira, derwisz wyjechał. Żegnając się, podziękował gospodarzowi, po czym dodał: „Dzięki Bogu jesteś zamożny.” - Ależ, derwiszu – odparł Szakir – nie daj się zwieść pozorom, bowiem i to przeminie. Wędrując po szerokim świecie, derwisz zastanawiał się nad znaczeniem tego, co powiedział Szakir.
źródło: NKJP: Małgorzata Dwornikiewicz: Ja i cele, 2008
[...] po kraju włóczyły się roje fanatyków i mistyków religijnych, którzy do złudzenia przypominają derwiszów islamu. Ci prorocy izraelscy ubierali się w zgrzebne szaty, nosili specjalne pasy i podobnie jak derwisze żyli z jałmużny.
źródło: NKJP: Zenon Kosidowski: Opowieści biblijne, 1963
[...] opowiadanie o derwiszach, poprzedzone wyrazistą charakterystyką konstantynopolitańskich żebraków, przedstawia się specjalnie interesująco z uwagi na to, że stanowi odmienną wersję bajki, popularnej w Europie, znanej również w Polsce.
źródło: NKJP: Helena Kapełusiówna: Turecka bajka o derwiszach w literaturze staropolskiej, Literatura Ludowa, 1957
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. derwisz
derwisze
ndepr derwisze
depr D. derwisza
derwiszów
derwiszy
C. derwiszowi
derwiszom
B. derwisza
derwiszów
derwiszy
N. derwiszem
derwiszami
Ms. derwiszu
derwiszach
W. derwiszu
derwisze
ndepr derwisze
depr -
st.rus. derbyš
z pers. darvīš 'ubogi'