-
1.
osoba, która bawi publiczność żonglowaniem, akrobacjami, sztuczkami magicznymi i różnymi innymi niezwykłymi umiejętnościami -
CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA
Czas wolny
rozrywka -
- cyrkowy sztukmistrz
- sztukmistrz wyciąga coś (z kapelusza)
-
Ustawiłem tacę z siedmioma szklankami na trawie i nakryłem ją chustką tak, jak to czynią cyrkowi sztukmistrze.
źródło: NKJP: Jan Brzechwa: Akademia pana Kleksa, 1946
Przedstawienie pełne niezwykłości, sztuk magicznych i akrobacji, z udziałem całego zespołu rzeszowskiego teatru, przenosi widzów w świat zapomnianych już jarmarków, na których sztukmistrz popisywał się swoimi umiejętnościami.
źródło: NKJP: Studencki „Sztukmistrz”, Dziennik Polski, 2002-06-08
Niejaki Tzara wrzucał pojedyncze słowa na karteczkach do kapelusza, a potem wyciągał je jak sztukmistrz królika i układał wiersz.
źródło: NKJP: Andrzej Niczyperowicz: IDN, Gazeta Poznańska, 2002-11-30
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. sztukmistrz
sztukmistrze
rzadziej sztukmistrzowie
ndepr sztukmistrze
depr D. sztukmistrza
sztukmistrzów
C. sztukmistrzowi
sztukmistrzom
B. sztukmistrza
sztukmistrzów
N. sztukmistrzem
sztukmistrzami
Ms. sztukmistrzu
sztukmistrzach
W. sztukmistrzu
sztukmistrze
rzadziej sztukmistrzowie
ndepr sztukmistrze
depr -
Od: sztuka + mistrz