-
1.a
dyscyplina wiedzy, której przedmiotem są języki, literatura oraz kultury krajów Azji, Oceanii i Afryki północnej i wschodniej -
[orientalistyka] lub pot. [orientalistyka ]
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Działalność intelektualna człowieka
działalność naukowa
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Przynależność i podział terytorialny
państwa, miasta, obszary geograficzne
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Język
języki świata -
- polska, światowa orientalistyka
-
Wedle trzech najpopularniejszych w światowej orientalistyce modeli transkrypcji zapisu arabskiego na alfabet łaciński, arabska litera „ha” zawsze powinna przyjmować formę „h”.
źródło: NKJP: „Bin ben”, Polityka, 2002-01-19
Paweł opowiada, że był typem nieśmiałego nastolatka, najpierw interesował się ornitologią, potem orientalistyką, potem pożarnictwem.
źródło: NKJP: Mariusz Szczygieł: Pogromcy wampira, Gazeta Wyborcza, 1993-03-08
Różnorakie kontakty z Wysoką Portą nie przyniosły więc, jak należałoby się tego spodziewać, rozwoju polskiej orientalistyki.
źródło: NKJP: Janusz Tazbir: Silva rerum historicarum, 2002
W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych naszego wieku w świecie islamu narodził się silny nurt, nastawiony oceniająco, a skierowany przeciwko nauce europejskiej, przede wszystkim zaś orientalistyce .
źródło: NKJP: Zofia Mitosek (red.): Mimesis w literaturze, kulturze i sztuce, 1992
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. orientalistyka
orientalistyki
D. orientalistyki
orientalistyk
C. orientalistyce
orientalistykom
B. orientalistykę
orientalistyki
N. orientalistyką
orientalistykami
Ms. orientalistyce
orientalistykach
W. orientalistyko
orientalistyki
Inne uwagi
Zwykle lp
-
niem. Orientalistik
z łac. orientālis 'wschodni'