bioetyka - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.a

nauka zajmująca się problemami moralnymi związanymi ze stosowaniem praktyk medycznych i biologicznych

Używane w nazwach instytucji i jednostek organizacyjnych, np. Komitet ds. Bioetyki Rady Europy, Krajowa Rada ds. Bioetyki.

[bioetyka] lub pot. [bioetyka], [bjoetyka] lub pot. [bjoetyka]

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Działalność intelektualna człowieka

działalność naukowa

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA FIZYCZNA

Choroby i ich leczenie

hiperonimy:

etyka

	Dziś w świecie dylematy medycyny i bioetyki to sztuczne technologie reprodukcyjne, klonowanie, inżynieria genetyczna. U nas - uświadomienie i wyegzekwowanie praw reprodukcyjnych. źródło: NKJP: Kazimiera Szczuka: Milczenie owieczek. Rzecz o aborcji, 2004
	„Ostatnie drzwi przed niebem” dotyczą współczesnej bioetyki i tak typowych dla naszych czasów prób poprawiania natury i eliminowania ludzkich ułomności. W powieści tej „kiepski materiał genetyczny” jest eliminowany i co najwyżej wykorzystywany do transplantacji. źródło: NKJP: Wojciech Krusiński: Rozrywka zaangażowana, Polityka, 2003-01-04
	Można się oczywiście spierać, czy [...] dialogu rzeczywiście w ogóle nie ma, mając choćby na uwadze działalność katedr bioetyki na wielu polskich uczelniach i to nie tylko kościelnych oraz wciąż wzrastającą liczbę interdyscyplinarnych konferencji naukowych poświęconych sposobom leczenia niepłodności. źródło: NKJP: Jacek Jachimecki: Dylematy z probówką w tle, Gazeta Krakowska, 2002-11-08
	Kluczowymi zasadami współczesnej bioetyki są autonomia pacjenta, dobroczynienie, nieszkodzenie, sprawiedliwość. źródło: NKJP: Alicja Łaska-Formejster: Proces kształtowania roli zawodowej lekarza rodzinnego, 2002

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: ż

Inne uwagi

Zwykle lp

internac.

ang. bioethics

fr. bioéthique

niem. Bioethik

Od: bio- (z gr. bíos 'życie') i etyka (zob.).