-
2.
duży pies, o długiej sierści, maści łaciatej: brązowej i białej, wykorzystywany w ratownictwie górskim do szukania zaginionych turystów -
CZŁOWIEK I PRZYRODA
Świat zwierząt
zwierzęta domowe i hodowlane -
- czteroletni, kilkumiesięczny, młody; olbrzymi; rasowy bernardyn
- bernardyn z rodowodem
- pies bernardyn
- właściciel bernardyna
-
Kiedy jeździłem z sądecką grupą strażaków na miejsca kataklizmów, były tam ekipy ratownicze z psami z różnych stron świata. Nigdy jednak nie zauważyłem wśród nich bernardyna. Teoretycznie, bernardyn to pies ufny i pogodny, znający jednak swoją siłę.
źródło: NKJP: Ireneusz Pawlik: Psy jak cielaki, Gazeta Krakowska, 2004-10-09
Zresztą Eksa raczej unikam, nie lubię jego dzikich pieszczot: rzucił się na mnie kiedyś diabelski bernardyn i psy obchodzę z daleka.
źródło: NKJP: Joanna Kulmowa: Topografia myślenia, 2001
Był mieszanką bernardyna z jakąś inną rasą - wielki, kudłaty, płowobiały z czarnymi łatami na łbie, bardzo mądry i piękny.
źródło: NKJP: Danuta Koral: Wydziedziczeni, 1997
Na zamkowym śnieżnym dziedzińcu sfora psów bernardynów powitała nas ujadaniem, otaczając sanie.
źródło: NKJP: Jeremi Przybora: Przymknięte oko opaczności, 1994
Psy przybyły do klasztoru między rokiem1660 a 1670. Pierwsze udokumentowane wiadomości o ratowaniu ludzi przez bernardyny pochodzą z 1703 roku.
źródło: NKJP: (BOS): Koniec legendy Alp?, Gazeta Krakowska, 2004-10-11
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m2
liczba pojedyncza liczba mnoga M. bernardyn
bernardyny
D. bernardyna
bernardynów
C. bernardynowi
bernardynom
B. bernardyna
bernardyny
N. bernardynem
bernardynami
Ms. bernardynie
bernardynach
W. bernardynie
bernardyny
-
łac. śred. bernardinus