-
2.
daw. forma grzecznościowa wyrażająca szacunek, używana przy zwracaniu się do mężczyzny lub w odniesieniu do niego -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Zasady współżycia społecznego
zwroty grzecznościowe i zachowania akceptowane społecznie -
- łaskawy, mości dobrodziej
- ksiądz, ojciec; jegomość, pan dobrodziej
-
Jak to, księże dobrodzieju? Spać? A po takiej długiej drodze pożywić się trzeba, chociażby parobka księdza dobrodzieja pożywić, żeby nie padł jak dychawiczna szkapa.
źródło: NKJP: Jarosław Iwaszkiewicz: Brzezina i inne opowiadania. Matka Joanna, 2006
- Lepiej wam, jegomość dobrodzieju, panie ojcze? Oj, to dobrze, dobrze! Martwiłam się o was, że strach!
źródło: NKJP: Zofia Kossak: Błogosławiona wina, 1953
- Witam sąsiada dobrodzieja! - przemówił dźwięcznym głosem, gdy na stopniach ganku objęli się ramionami.
źródło: NKJP: Leon Kruczkowski: Kordian i cham, 1979
Prawie żem mu po pysku dał [...]. Szczęściem dla niego przechodził opodal ksiądz dobrodziej i żem się powstrzymał.
źródło: NKJP: Miłosz Cybowski: Biszkopt: Światowi Mroku strzechy nie służą, Esencja, 2008-11
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. dobrodziej
dobrodzieje
ndepr dobrodzieje
depr D. dobrodzieja
dobrodziei
dobrodziejów
C. dobrodziejowi
dobrodziejom
B. dobrodzieja
dobrodziei
dobrodziejów
N. dobrodziejem
dobrodziejami
Ms. dobrodzieju
dobrodziejach
W. dobrodzieju
dobrodzieje
ndepr dobrodzieje
depr -
Od: dobro (zob.) i -dziej, członu od psł. czasownika *dějati (zob. dziać się).