-
2.
wojsk. dawne wojsko polskie złożone z ochotników zwerbowanych w określony sposób
-
[au-torament]
-
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Wojsko i wojna
armia
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Tradycja
świat dawnych epok i wydarzenia historyczne -
- narodowy; polski autorament; autorament cudzoziemski, narodowy
- służyć w autoramencie
-
Hetman Koniecpolski dysponował 3 tys. jazdy narodowego autoramentu i posiłkami cesarskimi w sile około 5 tys. piechoty i rajtarii.
źródło: NKJP: (chan): Gustaw Adolf ranny pod Trzcianem, Dziennik Bałtycki, 2006-06-30
Strój paukera nawiązywał do kroju XVIII-wiecznych kontuszy, przyjętych w 1746 r. za formę pierwszego munduru jazdy polskiego autoramentu.
źródło: NKJP: Stanisław Ledóchowski: Kolekcjoner polski, Relaks i Kolekcjoner Polski nr 11, 1988
Autorament cudzoziemski był zorganizowany w regimenty pod dowództwem obersztera (pułkownika), który zajmował się werbunkiem i organizacją pułku.
źródło: NKJP: Urszula Augustyniak: Historia Polski 1572-1795, 2008
Za czasów panowania króla Władysława IV Wazy wprowadzono w wojsku Rzeczypospolitej podział na autorament (zaciąg) narodowy, składający się z husarii, pancernych (zwanych wcześniej kozakami, na Litwie petyhorcami) i jazdy lekkiej (chorągwie wołoskie i tatarskie), oraz autorament cudzoziemski, do którego zaliczano rajtarię, arkebuzerię, piechotę, dragonię i artylerię.
źródło: NKJP: Andrzej Chwalba: Obyczaje w Polsce: od średniowiecza do czasów współczesnych: praca zbiorowa, 2004
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. autorament
autoramenty
D. autoramentu
autoramentów
C. autoramentowi
autoramentom
B. autorament
autoramenty
N. autoramentem
autoramentami
Ms. autoramencie
autoramentach
W. autoramencie
autoramenty
Inne uwagi
Zwykle lp
-
łac. auctōrāmentum 'kontrakt żołnierski; powinność, zobowiązanie'