wersyfikacyjny

Patrząc „wertykalnie” na wersyfikacyjny schemat wiersza, dochodzimy do wniosku, że jego tok rytmiczny oparty jest na zasadzie stopniowania falującego, które następuje w sposób przemienny, choć w kolumnie pierwszej mniej regularny: s S s S s s S s.

źródło: NKJP: Zbigniew Lisowski: Poznawanie poezji: interpretacje, 2008

Kolebkę czwartego systemu wersyfikacyjnego dostrzega Siatkowski słusznie w teorii oraz praktyce awangardy krakowskiej.

źródło: NKJP: Kazimierz Wyka: Rzecz wyobraźni, 1959

Cechy jak “zaburzenie porządku syntaksy” i “wyrażenia nonsensem” niosą ze sobą także “zaskoczenie”. Do tego stopnia, że nie jesteśmy w stanie wyczuć ani miejsc słów w porządku wersyfikacyjnym, ani drogi, jaką podąża wypowiedź w całości wiersza.

źródło: NKJP: Neşe Taluy Yüce: Ślady surrealizmu w poezji tureckiej, Zeszyty Poetyckie, 2010-10-23

Na specjalnie zorganizowanych warsztatach aktorskie sławy przekazują młodym cząstkę swego doświadczenia, uczą podstaw pracy nad tekstem, [...] bowiem każdy autor stara się zawrzeć w swym dziele sporo informacji o sobie, o własnych tajemnicach wersyfikacyjnych, one zaś mogą być wskazówką, jak należy dany wiersz powiedzieć...

źródło: NKJP: Kira Gałczyńska: Nie wrócę tu nigdy czyli Pożegnanie z Mazurami,1998