-
1.
w dawnej, rządzonej przez sułtanów Turcji: żołnierz doborowej piechoty -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Wojsko i wojna
osoby związane z wojskiem i wojną
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Tradycja
świat dawnych epok i wydarzenia historyczne -
hiperonimy: żołnierz
-
Sułtan powiedział coś po turecku do jednego z janczarów, pełniących wartę przy jego osobie i wskazał palcem niewolnika poruszającego wielkim wachlarzem. Janczar natychmiast dobył szabli, postąpił krok naprzód i zamachnął się szeroko.
źródło: NKJP: Tomasz Mirkowicz: Pielgrzymka do Ziemi Świętej Egiptu, 1999
Tętent kopyt zlewa się w jeden, przeciągły grzmot. Takiego uderzenia nie wytrzymają nawet zaprawione w boju doborowe oddziały janczarów i spahisów. Tureckie wojska uciekają w popłochu.
źródło: NKJP: Kartka z przeszłości, Dziennik Polski, 2008-09-12
Turek biega z zakrwawioną szablą, szuka kolejnego gardła, które można by poderżnąć. Jasnowłose Polki uprowadza w jasyr, chłopców zamienia w janczarów. Obraz despotii i przemocy. Wszystko to, rzecz jasna, bywało. Rzecz jednak w proporcji i w tym, że Turcja od dawna już nie ma z takim obrazem nic wspólnego.
źródło: NKJP: Krzysztof Dębnicki: Turek potrafi, Gazeta Wyborcza, 1992-01-25
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. janczar
janczarzy
rzadziej janczarowie
ndepr janczary
depr D. janczara
janczarów
C. janczarowi
janczarom
B. janczara
janczarów
N. janczarem
janczarami
Ms. janczarze
janczarach
W. janczarze
janczarzy
rzadziej janczarowie
ndepr janczary
depr -
tur. yeni çeri 'nowe wojsko'