janczar

Hasło ma wiele znaczeń,
wybierz to, które Cię interesuje

1. turecki

  • 1.

    w dawnej, rządzonej przez sułtanów Turcji: żołnierz doborowej piechoty
  • CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

    Wojsko i wojna

    osoby związane z wojskiem i wojną


    CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

    Tradycja

    świat dawnych epok i wydarzenia historyczne

  • hiperonimy:  żołnierz
  • Sułtan powiedział coś po turecku do jednego z janczarów, pełniących wartę przy jego osobie i wskazał palcem niewolnika poruszającego wielkim wachlarzem. Janczar natychmiast dobył szabli, postąpił krok naprzód i zamachnął się szeroko.

    źródło: NKJP: Tomasz Mirkowicz: Pielgrzymka do Ziemi Świętej Egiptu, 1999

    Tętent kopyt zlewa się w jeden, przeciągły grzmot. Takiego uderzenia nie wytrzymają nawet zaprawione w boju doborowe oddziały janczarów i spahisów. Tureckie wojska uciekają w popłochu.

    źródło: NKJP: Kartka z przeszłości, Dziennik Polski, 2008-09-12

    Turek biega z zakrwawioną szablą, szuka kolejnego gardła, które można by poderżnąć. Jasnowłose Polki uprowadza w jasyr, chłopców zamienia w janczarów. Obraz despotii i przemocy. Wszystko to, rzecz jasna, bywało. Rzecz jednak w proporcji i w tym, że Turcja od dawna już nie ma z takim obrazem nic wspólnego.

    źródło: NKJP: Krzysztof Dębnicki: Turek potrafi, Gazeta Wyborcza, 1992-01-25

  • część mowy: rzeczownik

    rodzaj gramatyczny: m1

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    M. janczar
    janczarzy
    rzadziej janczarowie
    ndepr
    janczary
    depr
    D. janczara
    janczarów
    C. janczarowi
    janczarom
    B. janczara
    janczarów
    N. janczarem
    janczarami
    Ms. janczarze
    janczarach
    W. janczarze
    janczarzy
    rzadziej janczarowie
    ndepr
    janczary
    depr
  • tur. yeni çeri 'nowe wojsko'