-
2.
pejorat. osoba, którą wychowano w ten sposób, by żarliwie i bezkrytycznie wyznawała jakąś ideę oraz walczyła bezwzględnie o jej urzeczywistnienie -
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Ocena i wartościowanie
wola, postawy, nastawienie człowieka wobec świata i życia -
Kiedyś szliśmy ulicą, śpiewaliśmy rosyjską pieśń rewolucyjną. Przechodnie przypatrywali się raczej wrogo. Ja czułem wstyd, że widzą we mnie komunistycznego janczara, lecz jednocześnie myślałem: nic nie rozumiecie, przecież walczę o wasze szczęście.
źródło: NKJP: Paweł Smoleński: Dzieci rewolucji, Gazeta Wyborcza, 1995-07-15
I nam - młodym janczarom komunizmu - coraz trudniej było to wszystko zrozumieć. Odnosiło się wrażenie, że komuś tam, na górze, strasznie zależy na skompromitowaniu i siebie, i swoich towarzyszy, i przy okazji całego systemu.
źródło: NKJP: Maciej Pinkwart: Dziewczyna z Ipanemy, 2003
Wtedy bardzo mało wiedzieliśmy o polityce. Wychowywano nas trochę na janczarów. Przełożeni mówili nam, że polityka to po prostu nie nasza sprawa. Od polityki był Prymas, byli biskupi, ale na pewno nie my w seminarium.
źródło: NKJP: Adam Michnik, Józef Tischner, Jacek Żakowski: Między Panem a Plebanem, 1995
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. janczar
janczarzy
rzadziej janczarowie
ndepr janczary
depr D. janczara
janczarów
C. janczarowi
janczarom
B. janczara
janczarów
N. janczarem
janczarami
Ms. janczarze
janczarach
W. janczarze
janczarzy
rzadziej janczarowie
ndepr janczary
depr -
+ janczar + (CZEGO)
+ janczar + (JAKI) -
tur. yeni çeri 'nowe wojsko'