donucić - Wielki słownik języka polskiego PAN

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	donuciłem +(e)m donucił	donuciłam +(e)m donuciła	donuciłom +(e)m donuciło	donuciliśmy +(e)śmy donucili	donuciłyśmy +(e)śmy donuciły
2 os.	donuciłeś +(e)ś donucił	donuciłaś +(e)ś donuciła	donuciłoś +(e)ś donuciło	donuciliście +(e)ście donucili	donuciłyście +(e)ście donuciły
3 os.	donucił	donuciła	donuciło	donucili	donuciły

bezosobnik: donucono

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		donućmy
2 os.	donuć	donućcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	donuciłbym bym donucił	donuciłabym bym donuciła	donuciłobym bym donuciło	donucilibyśmy byśmy donucili	donuciłybyśmy byśmy donuciły
2 os.	donuciłbyś byś donucił	donuciłabyś byś donuciła	donuciłobyś byś donuciło	donucilibyście byście donucili	donuciłybyście byście donuciły
3 os.	donuciłby by donucił	donuciłaby by donuciła	donuciłoby by donuciło	donuciliby by donucili	donuciłyby by donuciły

bezosobnik: donucono by

bezokolicznik: donucić

imiesłów przysłówkowy uprzedni: donuciwszy

gerundium: donucenie

imiesłów przymiotnikowy bierny: donucony

odpowiednik aspektowy: donucać

+

donucić

+

CO

Zob. nucić