-
2.
osoba, która dąży do poprawy lub naprawy tego, co uważa za złe albo niedoskonale -
Używane przeważnie pejoratywnie lub żartobliwie.
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Działalność intelektualna człowieka
określenia człowieka ze względu na jego działalność intelektualną -
synonimy: reformator
-
Chcę być pożyteczny. Trzeba sporo zmienić, nie tylko w rolnictwie. Zmienić wszystko. Jestem świadomy i silny. - Naprawiacz świata za marne grosze.
źródło: NKJP: Teresa Bojarska: Świtanie, przemijanie, 1996
Stała obecność w okienkach telewizyjnych stacji dała mu status celebryty. To stanowiło asumpt do odgrywania roli dyżurnego moralizatora i naprawiacza piłki.
źródło: NKJP: Ryszard Niemiec: Preteksty, Gazeta Krakowska, 2008-10-30
O Licińskim mówią, że jest z natury naprawiaczem. [...] Jego specjalność to szukanie dziury w całym. Patrzy na to, co jest do zrobienia, do uruchomienia, gdzie zaprzepaszczone zostają ludzkie możliwości.
źródło: NKJP: Maria Kruczkowska: Hieny i wojownicy, Gazeta Wyborcza, 1996-10-31
Trzeba brać pod uwagę to, ile ludzie są w stanie wytrzymać. Bardzo boję się tych naprawiaczy państwa, którzy o tym zapominają. Bo z tego później rodzą się napięcia, a ludzie wychodzą na ulice.
źródło: NKJP: Przemysław Wernerski: To kryzys, Polska Głos Wielkopolski, 2003-02-23
Do tej pory to, co zamierzyli młodzi naprawiacze miechowskiej rzeczywistości, było sensowne i znajdowało życzliwych sojuszników. Może i tym razem zgłosi się ktoś, kto za przystępną cenę upiększy światłem i kolorem najbliższe święta w Miechowie?
źródło: NKJP: Szukają tanich wykonawców, Dziennik Polski, 1999-09-23
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. naprawiacz
naprawiacze
D. naprawiacza
naprawiaczy
C. naprawiaczowi
naprawiaczom
B. naprawiacza
naprawiaczy
N. naprawiaczem
naprawiaczami
Ms. naprawiaczu
naprawiaczach
W. naprawiaczu
naprawiacze
-
+ naprawiacz + (CZEGO) -
Zob. prawić