-
3.
dawać się odczuć w jakimś miejscu wskutek ruchu powietrza -
CZŁOWIEK I PRZYRODA
Pogoda
warunki atmosferyczne -
- zawiewało chłodem
-
Zawiewało stamtąd gorzkim dymem palonej po polach naci.
źródło: NKJP: Jan Józef Szczepański: Polska jesień, 1955
Ciężarówka odjechała, pan Dąbrowski zamknął starannie drzwi na rampę załadunkową, przestało zawiewać mrozem.
źródło: NKJP: Leon Pawlik: Ankara, 1998
Szedł do pobliskiego baru Metro. Po powrocie zawiewało od niego alkoholem, ale wcale nie był rozmowniejszy.
źródło: NKJP: Marek Nowakowski: Powidoki, 2010
-
część mowy: czasownik
aspekt: niedokonany
Tryb oznajmujący
Czas teraźniejszy
liczba pojedyncza liczba mnoga 3 os. zawiewa
Czas przeszły
liczba pojedyncza liczba mnoga m ż n mo -mo 3 os. zawiewało
Czas przyszły
liczba pojedyncza liczba mnoga m ż n mo -mo 3 os. będzie zawiewać
będzie zawiewać
będzie zawiewać
Tryb warunkowy
liczba pojedyncza liczba mnoga m ż n mo -mo 3 os. zawiewałoby
by zawiewało
bezokolicznik: zawiewać
odpowiednik aspektowy: zawiać
-
Ø + zawiewać + CZYM -
Z przedrostkiem za- od wiewać (por.); zob. wiać.