-
2.
książk. osoba mieszkająca na wsi i zajmująca się uprawą roli -
CZŁOWIEK I PRZYRODA
Ziemia
rolnictwo -
Aż tu raptem ster rządu ujął w ręce silny kmieć, krew z naszej krwi, kość z naszej kości, prawy potomek Witosa - i nadzieja wstąpiła w serca.
źródło: NKJP: Jaroslaw Krawczyk: Kolczyki Izoldy, Gazeta Wyborcza, 1994-07-15
Wsi w czasie okupacji jednak było lżej, przede wszystkim z aprowizacją. Niby Niemcy wszystko zabierali, rekwirowali, ale kto tam polskiemu kmieciowi wszystko zarekwiruje.
źródło: NKJP: Tomasz Domaniewski: Niedaleko od prawdy, 1978
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. kmieć
kmiecie
ndepr kmiecie
depr D. kmiecia
kmieci
C. kmieciowi
kmieciom
B. kmiecia
kmieci
N. kmieciem
kmieciami
Ms. kmieciu
kmieciach
W. kmieciu
kmiecie
ndepr kmiecie
depr -
psł. *kъmetь 'wielmoża, wysoki urzędnik; zamożny chłop, wieśniak'
Jest to zapożyczenie jakiejś romańskiej formy *comĕte, *cumĕte, kontynuującej biernik łac. comes, comitis 'towarzysz wodza; członek orszaku władcy'.