zawołać - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.

powiedzieć coś bardzo głośno i w specyficzny sposób, tak jak się to robi po to, aby usłyszał ktoś, kto się znajduje w większej odległości

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

Język

mówienie

mężczyzna, ojciec zawołał; dziewczyna, kobieta, mama, żona zawołała; dziecko zawołało
zawołać jakimś głosem
zawołać do barmana, do barmanki, do kolegów, do króla, do ojca, do syna; do Boga, do Pana (Boga); do tłumu; do słuchawki, do telefonu; z dołu, z głębi czegoś, z góry, z kuchni, z łazienki, z sali, z trybuny, z zewnątrz
zawołać na chłopca, na kelnera, na mężczyznę, na służącego; na widok kogoś/czegoś; przez drzwi, przez okno, przez płot; przez radio
zawołać z entuzjazmem, z gniewem, z mocą,z niedowierzaniem, z niepokojem, z oburzeniem, z podziwem, z przejęciem, z przerażeniem, z przestrachem, z radością, z rozpaczą, z triumfem, z ulgą, z uniesieniem, z uznaniem, z wściekłością, z zachwytem, z zapałem
zawołać radośnie, spontanicznie; na całe gardło, na cały głos; po polsku, po niemiecku, po rosyjsku; z cicha; z daleka

	- Do boju biało-czerwoni! - zawołają wieczorem polscy kibice. W Niemczech rozpoczynają się piłkarskie mistrzostwa świata. źródło: NKJP: Rafał Nagórski: Trzymamy kciuki za naszych, Głos Pomorza, 2006
	Kiedy zobaczyłem, że jadący przed nami, dublowany (Timo) Glock jedzie na oponach (przeznaczonych do jazdy) na suchy tor i jest o dwie sekundy szybszy, wówczas zawołałem do zespołu przez radio, żeby zjechać na wymianę opon. źródło: NKJP: Kubica wygrał z deszczem, Dziennik Polski, 2008-05-26
	- Ależ ja jestem twoją przyjaciółką! - chciała zawołać za nią Karolcia, ale nie mogła, bo miała w tej chwili po prostu ochotę rozpłakać się. źródło: NKJP: Maria Krüger: Siedmioróg, 1970
	Kilka sekund przed uderzeniem pocisku plutonowy Bielski wypatrzył go przez peryskop i zdążył zawołać do mikrofonu: „Uwaga rakieta!”. źródło: NKJP: Artur Baniewicz: Afrykanka, 2005

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	zawołałem +(e)m zawołał	zawołałam +(e)m zawołała	zawołałom +(e)m zawołało	zawołaliśmy +(e)śmy zawołali	zawołałyśmy +(e)śmy zawołały
2 os.	zawołałeś +(e)ś zawołał	zawołałaś +(e)ś zawołała	zawołałoś +(e)ś zawołało	zawołaliście +(e)ście zawołali	zawołałyście +(e)ście zawołały
3 os.	zawołał	zawołała	zawołało	zawołali	zawołały

bezosobnik: zawołano

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		zawołajmy
2 os.	zawołaj	zawołajcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	zawołałbym bym zawołał	zawołałabym bym zawołała	zawołałobym bym zawołało	zawołalibyśmy byśmy zawołali	zawołałybyśmy byśmy zawołały
2 os.	zawołałbyś byś zawołał	zawołałabyś byś zawołała	zawołałobyś byś zawołało	zawołalibyście byście zawołali	zawołałybyście byście zawołały
3 os.	zawołałby by zawołał	zawołałaby by zawołała	zawołałoby by zawołało	zawołaliby by zawołali	zawołałyby by zawołały

bezosobnik: zawołano by

bezokolicznik: zawołać

imiesłów przysłówkowy uprzedni:

zawoławszy

gerundium: zawołanie

imiesłów przymiotnikowy bierny: zawołany

odpowiednik aspektowy: wołać

	+	zawołać	+	(do KOGO \| za KIM) + (JAK)
	+	zawołać	+	(do KOGO \| za KIM) + (JAK) + żeby ZDANIE