papcio

Niekiedy papcio sam zabierał jedno z nas na przejażdżkę dwukółką, byliśmy wtedy wniebowzięci i napęczniali z dumy, ale sama nasza obecność wykluczała pojęcie „podróży”, bo papa nie podróżował z dziećmi.

źródło: NKJP: Lech Słodownik; Magdalena Żółtowska: Sceny z dawnego życia dworskiego w Barzynie i nie tylko (cz. 1), Głos Pasłęka, 2004

W drzwiach staje papcio, siwy, z wąsami zażółconymi od papierosów, z grymasem na twarzy. Dzień dobry, tato. Ach, to ty, co tu robisz? Przyjechałem cię odwiedzić, tato.

źródło: NKJP: Marek Kochan: Plac zabaw, 2007

Grał typka, który poprawia sobie życiorys. Dawniej utrzymywał, że jego ojciec był bezrolnym chłopkiem. Teraz papcio stał się bezrolnym właścicielem ziemskim.

źródło: NKJP: Ryszard Marek Groński: Wykręty w liście, Polityka, 2007-06-30

Gdy Ewa przyjeżdżała na parę dni do domu, wciskała jej do ręki zwitek banknotów z sakramentalną formułką: Ewuś, przeproś się z papciem! Tak więc przeprosiny kojarzyły się dziewczynie z łapówką. Ojciec wiedział o tym, uśmiechał się z satysfakcją, jego zadowolona mina zdawała się mówić: no widzisz, widzisz, Ewka, beze mnie jesteś niczym, nie możesz dać sobie rady.

źródło: NKJP: Krystyna Kofta: Wielką miłość tanio sprzedam, 2003

Mój ojciec z nieodłącznym papierosem. Ja robiłam to zdjęcie i bardzo je lubię. Speszony papcio nie bardzo wiedział, co odpowiedzieć, nie kwapił się też ze schodzeniem na dół, z powodu tych rozdartych na siedzeniu spodni.

źródło: NKJP: Maria Nurowska: Księżyc nad Zakopanem, 2006