poganiacz

W skwarze i pustynnym pyle dwugarbne wielbłądy jeden za drugim przemierzają powoli Kotlinę Tarymską. Gdy karawana przystaje na noc, mówiący różnymi językami poganiacze wkładają na głowy wełniane czapki i otulają się grubymi derkami - drastycznie spadająca temperatura daje się we znaki.

źródło: NKJP: Agnieszka Krzemińska: Tajemnice spod jedwabiu, Polityka nr 2633,

Ślesin jako jedna z nielicznych miejscowości w Wielkopolsce posiada własną gwarę. Powstała na początku XIX wieku wśród poganiaczy gęsi.

źródło: NKJP: KS, DOSZ, MICH, RAD, AK: Z życia Konina, Gazeta Poznańska, 2005-07-06

Starają się uciec przed swoją przeszłością, zaś otwarta preria jest jedynym miejscem, gdzie mogą być naprawdę wolni. Wszyscy są poganiaczami bydła, a jedyne prawo, jakie respektują, to prawo natury.

źródło: NKJP: (MSZ): Świat bezprawia, Nasze Miasto Kraków, 2004-11-27

Starzy poganiacze i pastuchy pamiętają czasy poprzedzające życie osiadłe, czasy wędrówki trwającej bezustannie, stanowiącej właściwe zajęcie i cel. Opowiadają o nich młodszym. Dobre to było życie ich zdaniem. Niebo nad tobą, ziemia pod stopami, gnasz bydło wołając: haj! haj!

źródło: NKJP: Zofia Kossak: 1952

Paczkę z lekiem przekazano w wiosce Bluf Gunnarowi Kassenowi - właścicielowi zaprzęgu, którego liderem był Balto. Gunnar ruszył w drogę, lecz już po paru godzinach dotknęła go ślepota śnieżna. Przez następne 20 godzin ślepy poganiacz mógł polegać tylko na instynkcie Balto, prowadzącym go do domu. Pies bezbłędnie odnalazł drogę w zawiei i zaprzęg przebył ostatnie 85 km.

źródło: NKJP: Internet