pustelnia - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.

odosobnione miejsce, w którym z własnego wyboru mieszka osoba oddająca się modlitwie, kontemplacji i ascezie

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

Religia – kościół

miejsca i instytucje związane z religią i kościołem

CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA

Najbliższe środowisko życia człowieka

dom/inne miejsca zamieszkania i ich otoczenie

	synonimy:	erem
	hiperonimy:	samotnia

Połączenia

leśna pustelnia
pustelnia na górze

Cytaty

Legenda głosi, że Świerad na 40 dni postu zabierał do swej pustelni 40 orzechów. Ten święty uznawany jest za opiekuna więźniów i złoczyńców.

źródło: NKJP: Rafał Kamieński: Stąpasz po śladach świętych, Gazeta Krakowska, 2007-10-26

Pustelnia świętego Jana z Dukli na wzgórzu Zaśpit to doskonała propozycja dla tych, którzy chcą się wyciszyć. Zalesione wzniesienie [...] upodobał sobie średniowieczny pustelnik, bo daleko stąd do siedzib ludzkich, więc nikt go nie niepokoił podczas przemyśleń.

źródło: NKJP: (SUB): Cisza i spokój, Dziennik Polski, 2006-07-10

Za zgodą przełożonych opuszcza klasztor [...]. Wraca do Francji i w wieku 43 lat przyjmuje święcenia kapłańskie, po czym w roku 1905 osiada [...] w południowej Algierii. Żyje w nędznej, zbudowanej przez siebie pustelni, modli się i odprawia Mszę świętą [...].

źródło: NKJP: Jerzy Turowicz: „Jak zaczyn w cieście”, Tygodnik Powszechny nr 51, 1994

Odmiana

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: ż

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
M.	pustelnia	pustelnie
D.	pustelni	pustelni	neut
D.	pustelni	pustelń	char
C.	pustelni	pustelniom
B.	pustelnię	pustelnie
N.	pustelnią	pustelniami
Ms.	pustelni	pustelniach
W.	pustelnio	pustelnie

Składnia

	+	pustelnia	+	(KOGO)
	+	pustelnia	+	(CZYJA)

Pochodzenie

Zob. pustelnik