-
2.
muz. brak współbrzmienia dźwięków w utworze muzycznym
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Działalność artystyczna człowieka
muzyka -
antonimy: harmonia
-
Ograniczenie słowa do minimum, ostentacyjna brzydota rekwizytów, dysharmonia muzyki tworzą często apokaliptyczną wizję, wyrastającą z przetworzonych, wojennych doświadczeń Szajny.
źródło: NKJP: W teatrze Studio, Dziennik Polski, 2002-03-26
Utwory wprowadzają słuchacza w trans, który nie opuszcza go aż do ostatniego dźwięku. Zespół uzyskuje to w dość oczywisty sposób. Odrzuca dysharmonie na rzecz starannie zaaranżowanych kompozycji, nie zapominając o ukrywaniu gdzieniegdzie w ich warstwach „smaczków”.
źródło: NKJP: Jacek Walewski: Wokalistom dziękujemy, Esensja, 2009-07-02
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. dysharmonia
dysharmonie
D. dysharmonii
dysharmonii
neut dysharmonij
char C. dysharmonii
dysharmoniom
B. dysharmonię
dysharmonie
N. dysharmonią
dysharmoniami
Ms. dysharmonii
dysharmoniach
W. dysharmonio
dysharmonie
-
internac.
ang. disharmony
fr. dysharmonie, disharmonie
niem. Disharmonie
Od: dys- (z łac. dis oznaczającego podział, oddzielenie, rozróżnienie itp.) i harmonia (zob.)