Bombardowanie zaczyna się od razu od ciężkiego uderzenia. Wielkie łubudu wali się z góry, otwór wentylatora rozdmuchuje dławiący czad, szara rzęcha zasnuwa powietrze, wszystko zamienia się w dygot i chybotanie murów.
Przejeżdżający pociąg ze złomem wprawia ściany dyspozytorni w dygot.
źródło: NKJP: W trzewiach miasta, Dziennik Polski, 2003-09-20
Dopiero później dotarło do nas, że to trzęsła się ziemia. [...] córka śpiąca na piętrze zbiegła do niej w nocy przerażona dygotem ścian i wędrówką mebli po pokoju.
źródło: NKJP: Drżąca ziemia, Dziennik Polski, 2001-02-05
Długie i powolne składy towarowych wagonów mijały hałaśliwie ulicę, z ociąganiem cichły w miarowym dygocie kół, szeleście szyn, w smudze dymu rozproszonego nad dachami, w powiewie poruszonego powietrza.
