-
1.
pot. handlarz, który w okresie panowania gospodarki socjalistycznej w Polsce nielegalnie zajmował się wymianą walut -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Finanse
waluta -
- drobny cinkciarz
- zostać cinkciarzem
-
Drobny cinkciarz, który w odpowiednim momencie nadstawił ucha, staje się właścicielem sieci kantorów i wkrótce awansuje do grona najbogatszych Polaków.
źródło: NKJP: W każdym z nas Dyzma?, Mazowieckie To i Owo, 2002-03-18
– Wie pani, większość właścicieli kantorów zaczynała jako cinkciarze handlujący nielegalnie walutą pod Peweksami.
źródło: NKJP: Marta Paluch: Zdążyć przed strzałem, Gazeta Krakowska, 2007-03-09
Dawny cinkciarz, który nie musi się już ukrywać po zakamarkach bazaru, stawia sobie stolik na głównej ulicy i wymienia waluty.
źródło: NKJP: Baza i nadbudowa, czyli pieniądze i słowa, Dziennik Polski, 2006-03-17
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. cinkciarz
cinkciarze
ndepr cinkciarze
depr D. cinkciarza
cinkciarzy
C. cinkciarzowi
cinkciarzom
B. cinkciarza
cinkciarzy
N. cinkciarzem
cinkciarzami
Ms. cinkciarzu
cinkciarzach
W. cinkciarzu
cinkciarze
ndepr cinkciarze
depr -
Pochodzenie niepewne. Według rozpowszechnionej od dawna opinii postać dźwiękowa wyrazu nawiązuje do sposobu, w jaki cinkciarze proponowali cudzoziemcom, np. na lotnisku, wymianę waluty, artykułując niedokładnie angielskie zwroty "change money / change cash" w postaci "czincz many / cincz kasz" lub podobnie. Etymologia ta została jednak zakwestionowana przez szereg badaczy, wiążących słowo albo ze slangowym angielskim wyrazem chink 'gotówka' (E. Słuszkiewicz, Cinkciarz, Poradnik Językowy, nr 4, 1975, Jeszcze kilka słów o etymologii wyrazu cinkciarz, Poradnik Językowy, nr 2, 1977; S. Kania, Jeszcze o pochodzeniu cinkciarza, Poradnik językowy, nr 2, 1978), albo też z bardzo wieloznacznym określeniem przestępczym cynk (por. cynk 2) i jego derywatami (K. Stępniak, W sprawie wyrazu cinkciarz, Poradnik Językowy, nr 2, 1977).