drużynnik
-
we wczesnym średniowieczu żołnierz oddziału dowodzonego przez księcia lub wojewodę
-
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Wojsko i wojna
osoby związane z wojskiem i wojną
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Tradycja
świat dawnych epok i wydarzenia historyczne -
hiperonimy: żołnierz
-
O każdego z drużynników wódz dbał, zapewniając mu udział w zdobyczy i byt pomiędzy wyprawami wojennymi.
źródło: NKJP: Marek Kazimierz Barański: Dynastia Piastów w Polsce, 2005
W skromnym, ale już wybijającym się ponad inne dzielnice księstwie moskiewskim skupili się wokół władcy wypróbowani drużynnicy [...].
źródło: NKJP: Benedykt Zientara: Dawna Rosja: despotyzm i demokracja, 1995
Jego mieszkaniec nie był zawodowym drużynnikiem, dlatego nie posiadał miecza, ale jako silny myśliwy stawiał się na wezwanie księcia, podczas zagrożenia kraju, do jego obrony.
źródło: NKJP: Anna Plenzler: Archeologia, Polska Głos Wielkopolski, 2006-01-11
Stałą siedzibę drużynnicy znajdowali w grodach wznoszonych w celu skuteczniejszej obrony.
źródło: NKJP: Internet
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. drużynnik
drużynnicy
ndepr drużynniki
depr D. drużynnika
drużynników
C. drużynnikowi
drużynnikom
B. drużynnika
drużynników
N. drużynnikiem
drużynnikami
Ms. drużynniku
drużynnikach
W. drużynniku
drużynnicy
ndepr drużynniki
depr -
Zob. drużyna