-
2.
jęz. analiza wszystkich elementów danego języka i relacji między tymi elementami w konkretnym okresie, bez uwzględniania ich rozwoju w czasie -
[synchrońja] lub [sỹchrońja]
-
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Język
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Działalność intelektualna człowieka
działalność naukowa -
sprzeczne: diachronia
-
- synchronia i diachronia
-
Oczywistością dla metody strukturalnej stało się traktowanie elementów języka jako wzajemnie się warunkującej całości, struktury. [...] Słowem-kluczem stała się synchronia (od greckiego syn „współ-” i chronos „czas”) jako opozycja do diachronii (gr. dia „poprzez”).
źródło: NKJP: Alicja Nagórko: Zarys gramatyki języka polskiego, 1996
Wyrazami niepodzielnymi z punktu widzenia synchronii są: kadź i lij.
źródło: NKJP: Ewa Horyń: Kilka ciekawych nazw naczyń z Księgi sądowej Uszwi dla wsi Zawady (1619-1788), Studia Paedagogica I, 2008
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. synchronia
synchronie
D. synchronii
synchronii
neut synchronij
char C. synchronii
synchroniom
B. synchronię
synchronie
N. synchronią
synchroniami
Ms. synchronii
synchroniach
W. synchronio
synchronie
Inne uwagi
Zwykle lp
-
gr. sýn 'razem' + gr. chrónos 'czas '
Znaczenie odnoszące się do językoznawstwa pod wpływem fr. synchronie (od przymiotnika synchronique 'synchroniczny').