otumanić - Wielki słownik języka polskiego PAN

2.

spowodować, że ktoś traci częściowo świadomość pod wpływem jakiejś substancji

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA FIZYCZNA

Choroby i ich leczenie

przyczyny, objawy i skutki chorób

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA FIZYCZNA

Choroby i ich leczenie

uzależnienia

hiperonimy:

odurzyć

	Musiałem się chyba chwilkę zdrzemnąć, otumaniony specyfikiem zawartym w winie, kiedy bowiem odzyskałem powtórnie zmysły, zorientowałem się, że komandor poruszył tymczasem zupełnie inny temat. źródło: NKJP: Witold Jabłoński: Uczeń czarnoksiężnika, 2003
	Prawdopodobnie była ofiarą lotów śmierci, kiedy po torturach i przesłuchaniach wojskowi zrzucali otumanionych narkotykami, ale żywych jeszcze ludzi z samolotów do rzeki albo oceanu. źródło: NKJP: Maciej Stasiński: Argentyna cz. I, Gazeta Wyborcza, 1998-02-13
	Palę. Łapczywie zaciągam się papierosowym dymem, bo mam jeszcze nadzieję, że otumaniony chmurą nikotyny - zasnę. źródło: NKJP: Maciej Dęboróg-Bylczyński: Kolej na los, 2009
	Był wystraszony, otumaniony lekami psychotropowymi i chciał tylko jednego: otrzymać wypis ze szpitala. źródło: NKJP: Na wariackich papierach, Dziennik Polski, 1999-10-22
	Odniosłam sukces, byłam otumaniona sławą, nie do końca wiedziałam, kim jestem i co dla mnie znaczy „duchowość”. źródło: NKJP: Rafał Krajewski: Spokój ducha, Mazowieckie To i Owo, 2004-05-27

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	otumaniłem +(e)m otumanił	otumaniłam +(e)m otumaniła	otumaniłom +(e)m otumaniło	otumaniliśmy +(e)śmy otumanili	otumaniłyśmy +(e)śmy otumaniły
2 os.	otumaniłeś +(e)ś otumanił	otumaniłaś +(e)ś otumaniła	otumaniłoś +(e)ś otumaniło	otumaniliście +(e)ście otumanili	otumaniłyście +(e)ście otumaniły
3 os.	otumanił	otumaniła	otumaniło	otumanili	otumaniły

bezosobnik: otumaniono

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		otumańmy
2 os.	otumań	otumańcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	otumaniłbym bym otumanił	otumaniłabym bym otumaniła	otumaniłobym bym otumaniło	otumanilibyśmy byśmy otumanili	otumaniłybyśmy byśmy otumaniły
2 os.	otumaniłbyś byś otumanił	otumaniłabyś byś otumaniła	otumaniłobyś byś otumaniło	otumanilibyście byście otumanili	otumaniłybyście byście otumaniły
3 os.	otumaniłby by otumanił	otumaniłaby by otumaniła	otumaniłoby by otumaniło	otumaniliby by otumanili	otumaniłyby by otumaniły

bezosobnik: otumaniono by

bezokolicznik: otumanić

imiesłów przysłówkowy uprzedni: otumaniwszy

gerundium: otumanienie

imiesłów przymiotnikowy bierny: otumaniony

odpowiednik aspektowy: otumaniać

+

otumanić

+

KOGO + CZYM

Zob. tuman