wertykal

Na początku 1995 r. ukształtowała się tzw. „władza pionowa” („wertykal”) — system kierowania państwem według wzorca wojskowego.

źródło: Internet: kamunikat.fontel.net

Charakterystyczną cechą białoruskiego systemu politycznego jest to, że prezydent Łukaszenka opiera swą władzę nie na partii lub innym ugrupowaniu politycznym, ale na urzędnikach administracji wykonawczej (tzw. wertykal – pion władzy).

źródło: Internet: wolnabialorus.pl

Po Szejmanie do prezydenta przychodzi szef prezydenckiej administracji (wertykalu) Leonid Sinicyn, erudyta i miłośnik Szekspira, jedyny cywil pośród wyższych urzędników administracji, który - tak głosi pałacowa plotka - ośmiela się sprzeciwiać, więc zapewne niedługo odejdzie.

źródło: NKJP: Paweł Smoleńskii: Od końca do końca, Gazeta Wyborcza, 1995-09-30

Tylko on wie, że naród nie chce żadnych politycznych „partii - karzełków” . Dlatego też stworzył on tzw. wertykal, własną administrację terytorialną, wyposażoną - na wzór napoleońskich prefektur - we wszystkie kompetencje.

źródło: NKJP: Sowiecki orzeł albo o paradoksach kołchozowego bonapartyzmu, Gazeta Wyborcza, 1996-11-30

Łukaszenka swoją władzę oparł na zhierarchizowanym systemie tzw. wertykali, złożonym z lojalnej nomenklatury, urzędników i rozbudowanego aparatu bezpieczeństwa.

źródło: Internet: osw.waw.pl