-
1.
książk. osoba biegle władająca białą bronią -
- rzadziej fechtmistrz
-
[fechmistsz] lub pot. [fechmisczsz], lub pot. [fechmiszczsz]
-
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Wojsko i wojna
osoby związane z wojskiem i wojną -
To miała być brudna robota. Kapitan Alatriste - weteran wojenny i znakomity fechmistrz, który na ulicach Madrytu rapierem zarabia na życie pojedynkując się i mordując za godziwą opłatą - dostaje zlecenie.
źródło: NKJP: Mariusz Czubaj: Zbyt brudna robota, Polityka nr 2461, 2004
Ale ja się zastanawiam: po co właściwie Geraltowi tak wyrafinowany warsztat fechmistrza? [...] Istnieje jakieś logiczne wytłumaczenie, po co on ma być mistrzem fechtunku?
źródło: NKJP: Andrzej Sapkowski: Historia i fantastyka, 2005
Stalowy wiedział tyle, że za jeden koniec miecza się trzyma, a drugim robi dziury. Nie mógł równać się z wytrawnymi fechmistrzami w żadnej mierze.
źródło: NKJP: Ewa Białołęcka: Piołun i miód. Kroniki Drugiego Kręgu Księga III, 2003
[...] wynikła awantura, gdy urażony jakiś korporant w gali oświadczył głośno któremuś z nas [...], że ta jawna prowokacja wymaga honorowego załatwienia z bronią w ręku. Trafił niefortunnie, gdyż Gniadek był wspaniałym fechtmistrzem, oficerem austriackim.
źródło: NKJP: Jerzy Odrowąż-Pieniążek: Więcej niż świadek, 2007
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. fechmistrz
fechmistrze
rzadziej fechmistrzowie
ndepr fechmistrze
depr D. fechmistrza
fechmistrzów
C. fechmistrzowi
fechmistrzom
B. fechmistrza
fechmistrzów
N. fechmistrzem
fechmistrzami
Ms. fechmistrzu
fechmistrzach
W. fechmistrzu
fechmistrze
rzadziej fechmistrzowie
ndepr fechmistrze
depr -
niem. Fechtmeister