-
3.
wojsk. rękojeść broni siecznej -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Wojsko i wojna
broń -
- głownia karabeli, miecza, pałasza, szabli
- wspierać się na głowni
-
Legenda mówi, że Szczerbcem był ten sam miecz, który Bolesław Chrobry otrzymał w darze od Ottona III, cesarza niemieckiego, w 1000 roku w Gnieźnie. Według innej legendy, szczerba miała jakoby powstać nie w ostrzu, lecz w głowni.
źródło: NKJP: Karol Olgierd Borchardt: Szaman morski, 1988
W pierwszych latach swej zawodowej kariery, do jego c.k wiedeńskiej kancelarii zgłosił się pewien klient, w mundurze asystenta kolei ze złotymi guzikami, w jelenich białych rękawiczkach. Wsparł rękę na głowni paradnej szpady, poprawił złoty cwikier i zwięźle zaraportował: - Jestem żonaty... Ale muszę babie w łeb strzelić!
źródło: NKJP: Dwunastu sprawiedliwych, Dziennik Polski, 2000-09-16
Broń dawna była w ogromnej mierze przedmiotem symbolicznym; w głowniach mieczów chowano święte relikwie, święcono też armaty - by wzmóc skuteczność oręża.
źródło: NKJP: Andrzej Osęka: Piękne masakry, Gazeta Wyborcza, 1997-04-30
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. głownia
głownie
D. głowni
głowni
neut głowien
char C. głowni
głowniom
B. głownię
głownie
N. głownią
głowniami
Ms. głowni
głowniach
W. głownio
głownie
-
+ głownia + (CZEGO) -
psł. *golvьńa 'przednia, płonąca część polana; choroba zbóż (od wyglądu porażonych, jakby spalonych ziaren)'