klitka

  • pot.  pomieszczenie zbyt małe i niewygodne do mieszkania lub pracy
  • CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA

    Najbliższe środowisko życia człowieka

    dom/inne miejsca zamieszkania i ich otoczenie

  • synonimy:  ciupa
    ciupka
    klatka
    hiperonimy:  pomieszczenie
    • ciasna, maleńka, mała; ciemna; wynajęta klitka
    • klitka na poddaszu; klitka w bloku
    • mieszkać w klitce
  • On sam zajmował maleńką klitkę, chyba dawną służbówkę, której jedyną zaletą było to, że należała wyłącznie do niego. Nie było zresztą miejsca na drugie łóżko i tylko raz, kiedy do gospodarzy zjechali krewniacy zza Buga, musiał przyjąć na noc dwunastoletniego chłopca, któremu pościelono na podłodze.

    źródło: NKJP: Ida Fink: Ślady, 1996

    Mama chciała z powrotem do Warszawy albo na Ziemie Odzyskane. Ale Warszawa zburzona, ciocia z wujkiem gnieździli się w jednej klitce z jeszcze jedną rodziną, więc pojechał tata na rekonesans do Olsztyna.

    źródło: NKJP: Tomek Tryzna: Idź kochaj i niech ci nie pomoże żadna na ziemi rzecz, 2010

    Mieszkał na Krochmalnej w zrujnowanej kamienicy, której wielkopokojowe, mieszczańskie mieszkanie zamieniono na klitki przedzielone ściankami z dykty, ze wspólną kuchnią.

    źródło: NKJP: Marek Nowakowski: Powidoki, 2010

    W około 10-metrowych klitkach gnieździło się od 6 do 8 osób.

    źródło: NKJP: (Mac, Dan): Łapanka u ogrodnika, Express Ilustrowany, 2001-05-25

  • część mowy: rzeczownik

    rodzaj gramatyczny: ż

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    M. klitka
    klitki
    D. klitki
    klitek
    C. klitce
    klitkom
    B. klitkę
    klitki
    N. klitką
    klitkami
    Ms. klitce
    klitkach
    W. klitko
    klitki

  • może pol. gwarowe kletka

    Pol. gwarowe kletka to zdrobnienie od kleć 'szałas, budka', a to z ogólnosłowiańskiego *kletь, najlepiej zachowanego w językach wschodnio- i południowosłowiańskich, np. ros. kletь, ukr. klit', brus. kleć. Wyraz bywa uważany za rutenizm (Bańk.).

CHRONOLOGIZACJA:
1808, SL
Data ostatniej modyfikacji: 15.03.2018