pakunek - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.

ogół rzeczy spakowanych, zwiniętych razem, przeznaczonych do transportu

CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA

Najbliższe środowisko życia człowieka

sprzęty domowe i przedmioty codziennego użytku

ciężki, duży, ogromny, spory, wielki; mały, niewielki; dziwny, podejrzany, tajemniczy; niewygodny; biały pakunek
pakunek słodyczy; banknotów, książek
pakunek z bombą, z jedzeniem, z książkami, z odzieżą, z zakupami
ciężar pakunku; góra pakunków
podnieść, trzymać, wrzucić, wziąć, zabrać, znaleźć; otwierać, rozpakować/rozpakowywać pakunek; nosić, przenosić pakunki; przewiezienie pakunku; obładowany pakunkami

	Nie wiem, w jaki sposób się domyślił, że zawinięty w papier i obwiązany sznurkiem pakunek to kapelusz. źródło: NKJP: Wiesław Myśliwski: Traktat o łuskaniu fasoli, 2007
	Chłopiec wyszedł ze stróżówki na parterze, [...] W dłoni dzierżył mały pakunek. Był to lniany worek zaciągany na sznurek. Chłopiec nosił w nim zwykle strój gimnastyczny. źródło: NKJP: Marek Krajewski: Festung Breslau, 2006
	Bagażnik na dachu był tak załadowany powiązanymi sznurkiem skrzyniami, pudłami i pakunkami, że wydawał się dwukrotnie większy od samego pojazdu. źródło: NKJP: Tomasz Mirkowicz: Pielgrzymka do Ziemi Świętej Egiptu, 1999
	Stoiska ze świeżymi wypiekami były wręcz oblegane przez zwiedzających. Wszędzie można było spotkać ludzi niosących pakunki z pieczywem i wyrobami cukierniczymi. źródło: NKJP: Mariusz Przepiórka: Pieczywo z tradycją, Dziennik Zachodni, 2002-08-27
	O wszystkich nienormalnych zachowaniach czy tajemniczych pakunkach, pozostawionych w miejscach publicznych, należy szybko informować służby odpowiadające za bezpieczeństwo. źródło: NKJP: Monika Pietras: W wewnętrznej gotowości, Dziennik Łódzki, 2004-03-13

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: m3

	+	pakunek	+	(CZEGO)
	+	pakunek	+	(z CZYM)

niem. Packung 'opakowanie, paczka'