maksymalizm

Za głównego teoretyka maksymalizmu uważany jest Eugeniusz Łoziński (pseud. Ustinow), który działał za granicą w pierwszych latach XX w., wysuwając przede wszystkim postulat nieograniczonego i nie kontrolowanego nawet przez partię terroru agrarnego - przymusowego zaboru ziem obszarniczych, niszczenia dobytku obszarników, palenia ich dworów [...].

źródło: NKJP: Ludwik Bazylow: Ostatnie lata Rosji Carskiej. Rządy Stołypina, 2008

Stworzył charakterystyczny dla siebie typ bohatera powieściowego, kierującego się w swym życiu do ostatnich konsekwencji doprowadzonym maksymalizmem moralnym, gotowego do najwyższych poświęceń i rezygnacji w imię służby społecznej.

źródło: NKJP: Artur Hutnikiewicz: Młoda Polska, 1994

Fantasta Siejak uprawiał dwa rodzaje prozy z właściwym sobie maksymalizmem. Jak realizm, to niemal reportażowo-kronikarski, dokładny w szczegółach, superwyrazisty w wiernym oddaniu mowy potocznej. Jak fantastyka, to bez granic czasoprzestrzennych, senno-halucynacyjna, poddana wyłącznie swobodzie wyobraźni.

źródło: NKJP: Helena Zaworska: „Książę czasu” - opowieści Tadeusza Siejaka, Gazeta Wyborcza, 1995-12-01

Z ciągłych rozrachunków z sobą wynikały niezwykle wysokie wobec siebie wymagania, świadczące o życiowym maksymalizmie. Odnotowywał więc młody Pigoń chwile załamań, rozdarć i niewiary w siebie, nie szczędząc przy tym swoistego samobiczowania.

źródło: NKJP: Krystyna Ratajska: Neomesjanistyczni spadkobiercy Mickiewicza, 1998

Na 40 stronach radzą prawicowym politykom i ich wyborcom, aby zerwali z czarnowidztwem. [...] - Pamiętajmy, że dzięki reformom rządów postsolidarnościowych Polska jest najbardziej dynamicznie rozwijającym się krajem w Europie. Autorzy namawiają, by wyrzec się maksymalizmów, nastawić na kompromis.

źródło: NKJP: Bogusław Kunach: Propozycja Ruchu, Gazeta Wyborcza, 1996-07-25