-
1.
kawałek materiału, siłą wepchnięty komuś do ust, by nie mógł mówić -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Prawo i łamanie prawa
przestępstwa -
- knebel w ustach
- włożyć, wyjąć knebel
-
Mock z obrzydzeniem sięgnął do jej zaślinionych ust i wyjął knebel.
źródło: NKJP: Marek Krajewski: Festung Breslau, 2006
Ujrzawszy ją, Emilka wrzasnęła przeraźliwie, a po chwili, mając już knebel w ustach, nie mogąc ruszyć ręką ani nogą, zamknięta w żelaznym uścisku - zobaczyła osinowy kołek.
źródło: NKJP: Magdalena Tulli: W czerwieni, 1998
Prawie wszyscy zginęli, resztę leśni dobili. Przy życiu, niedraśnięty żadną kulą, został niemiecki pułkownik. Pojmano go, związano, w usta wepchnięto brudny knebel.
źródło: NKJP: Wit Szostak: Oberki do końca świata, 2007
Bogdan sprawnie skrępował oboje rodziców. Nie był brutalny i nie związał małego. Nie opierali się więc, a kiedy wrócił z ręcznikami na kneble, żadne nie próbowało krzyczeć.
źródło: NKJP: Artur Baniewicz: Drzymalski przeciw Rzeczpospolitej, 2004
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. knebel
kneble
D. knebla
knebli
C. kneblowi
kneblom
B. knebel
kneble
N. kneblem
kneblami
Ms. kneblu
kneblach
W. kneblu
kneble
-
niem.