dekadent

Modernizm to zjawisko z przełomu wieku XIX i XX. Wtedy nastąpiło zbrzydzenie kulturą i moralnością mieszczańską. Do głosu dochodzą dekadenci: wszystko zawiodło, tylko sztuka jest autentyczna, tylko w niej są wartości.

źródło: NKJP: Agnieszka Wróblewska: Postmodernistyczny Gudzowaty, Gazeta Wyborcza, 1998-01-09

Zanim zjechał tu Stanisław Przybyszewski, „smutny szatan” , przywódca sekty dekadentów, Tadeusz Żeleński miał już bliskiego sobie i temu miastu mistrza: Baudelaire'a. Jako kilkunastolatek porwał z biurka Tetmajera „Les Fleurs du mal” i chłonął w zachwycie wszystkie spleeny. Jako człowiek dorosły napisał zaskakujący esej: „Baudelaire, poeta krakowski” .

źródło: NKJP: Helena Zaworska, Kabarety, Gazeta Wyborcza, 1997-01-24

– Zrobiłam dokument o artyście, który jest ważny nie tylko dla tego miasta [...]. Szafran zainteresował mnie dlatego, że wymknął się schematowi artysty dekadenta.

źródło: NKJP: (ROB): Minuty wspomnień, Gazeta Krakowska, 2004-11-19

Piołunówka. Wywoływała silne halucynacje. Z jej pomocy korzystali głównie francuscy dekadenci. Moc sprawczą absyntu chwalili Charles Baudelaire, Paul Verlain i Artur Rimbaud. Piołunówkę przelewano zazwyczaj przez grudkę cukru, po to aby zniwelować gorzkawy smak specyfiku i nadać mu fluorescencyjną, zielonkawą barwę

źródło: NKJP: Tomasz Karczewski: Pomroczność jasna, CKM 2000