-
2.
książk. osoba o pesymistycznej postawie wobec życia będącej rezultatem przekonania o braku wartości otaczającego świata i skutkującej brakiem chęci do działania
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Ocena i wartościowanie
wola, postawy, nastawienie człowieka wobec świata i życia -
- prawdziwy; zblazowany dekadent
-
Uchodził za ponurego dekadenta - pewnie dlatego, że milczał.
źródło: NKJP: Tadeusz, Stachu i Dagny, Gazeta Wyborcza, 1998-06-19
Connor Mead jest wziętym fotografem, a przede wszystkim kobieciarzem niewierzącym w instytucję małżeństwa. Wychowany przez wujka - dekadenta, nie zna pojęcia wierności, zaangażowania i uczuciowości.
źródło: NKJP: Ewa Drab: Scrooge naszych czasów, Esensja, 2009-07-02
Pewnie nawet bym chciał, żeby świat istotnie rozwijał się, żeby były jakieś ciekawe perspektywy na przyszłość, niestety widzę tylko miliardy motłochu, zblazowanych dekadentów, filistrów i ludzi bez ambicji.
źródło: NKJP: Internet
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. dekadent
dekadenci
ndepr dekadenty
depr D. dekadenta
dekadentów
C. dekadentowi
dekadentom
B. dekadenta
dekadentów
N. dekadentem
dekadentami
Ms. dekadencie
dekadentach
W. dekadencie
dekadenci
ndepr dekadenty
depr -
ang. decadent
fr. décadent
z fr. dékadence 'chylenie się ku upadkowi, upadek, dekadencja'