beczeć

− Nie becz − szepnął cicho Igor. I objął mnie ramieniem. Ale ani on, ani ja nie potrafiliśmy w tym nagłym, solidarnym uścisku odnaleźć otuchy.

źródło: NKJP: Barbara Kosmowska: Prowincja, 2002

I nagle zaczęła beczeć. Nie cierpię, kiedy dziewczyna płacze, bo nawet najładniejsza robi się wtedy brzydka: wykrzywione usta, nos czerwony... Czego ona ryczy? O co jej chodzi?

źródło: NKJP: Krystyna Berwińska: Con Amore, 1976

– A ty czego beczysz? – głos Felka zatarł gwałtownie to moje widzenie i żegnając się z nim nie bez żalu, powiedziałam, że się wzruszyłam, że ten krajobraz budzi tyle skojarzeń, i otarłam wierzchem dłoni łzy [...].

źródło: NKJP: Andrzej Czcibor-Piotrowski: Cud w Esfahanie, 2001

- Ja nie pójdę! Za nic! - powiedział siąkając nosem Wacek. - Nie becz, głupi! - ofuknęła go Ewa.

źródło: NKJP: Marta Tomaszewska: Pan Tu i Pan Tam, 1986