wychowanie - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.

umiejętność taktownego zachowania się w każdej sytuacji, którą człowiek nabywa jako dziecko pod wpływem najbliższego otoczenia

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Usposobienie człowieka

cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

Zasady współżycia społecznego

zwroty grzecznościowe i zachowania akceptowane społecznie

synonimy:

kindersztuba

	Z dorosłymi obchodziła się często niegrzecznie, bo nie odebrała starannego wychowania, czasu miała mało, cel wzniosły, przekonanie, że Boga trzeba mieć w sercu, nie w gębie. źródło: NKJP: Andrzej Szczypiorski: Początek, 1986
	Kindersztuba to wyniesione z domu staranne wychowanie, umiejętność zachowania się w rozmaitych sytuacjach, ogłada. źródło: NKJP: Ewa Winnicka: Czy obstawać przy tradycyjnej kindersztubie?, Polityka, nr 2570, 2006-09-09
	Dla mnie to człowiek bez wychowania i honoru, powinien zniknąć z polityki [...]. źródło: Internet: dbpolska.net › Forum
	Ukłon i deklamacja miały zademonstrować przybyłym nienaganność wychowania, szybki rozwój i wybitne zdolności dziecka - dumę całej rodziny, zaś goście mieli wyrazić aplauz, uznanie, a nawet podziw dla wyżej wymienionych fenomenów. źródło: NKJP: Sławomir Mrożek: Opowiadania 1974-1979, 1979

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: n2

Inne uwagi

Zwykle lp

Od: wychować; zob. chować