-
2.
w dawnych czasach urzędnik dworski organizujący polowania i mający nadzór nad zwierzyną -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Tradycja
świat dawnych epok i wydarzenia historyczne
CZŁOWIEK I PRZYRODA
Świat zwierząt
hodowla i opieka nad zwierzętami; człowiek wobec zwierząt -
- łowczy króla, cesarza jakiegoś
-
Tu odbywały się w XIX wieku znamienite polowania, bo ks. Jan Henryk XVI był wielkim łowczym cesarza Niemiec.
źródło: NKJP: Anna Ładuniuk: Kamienne obrazy, Trybuna Śląska, 2001-04-14
Koło „Watra” liczące 38 członków, mieszkańców m.in. Zakopanego, Bukowiny, Witowa - a jak mówi jego łowczy Tadeusz Figura, także górali - pozostanie w swoim starym obwodzie w rejonie Szaflar i Suchego.
źródło: NKJP: Rosomak na Bukowinie, Tygodnik Podhalański, nr 22, 1999
Jego ojciec był łowczym na dworze Habsburgów.
źródło: NKJP: Elżbieta Baniewicz: Anna Dymna - ona to ja, 1997
Ten z kolei odsprzedał dobrzyckie dobra swemu synowi Antoniemu, łowczemu kaliskiemu.
źródło: NKJP: Maria Irena Kwiatkowska, Marek Kwiatkowski, Krzysztof Wesołowski: Znane i nieznane: rezydencje, ludzie, wydarzenia, 2001
W Rzeczypospolitej szlacheckiej urzędy cześnika, łowczego, podkomorzego stały się urzędami po prostu samorządowymi.
źródło: NKJP: Włodzimierz Kalicki: Jak dzieliliśmy Polskę, Gazeta Wyborcza, 1998-03-13
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. łowczy
łowczowie
łowczy
ndepr łowcze
depr D. łowczego
łowczych
C. łowczemu
łowczym
B. łowczego
łowczych
N. łowczym
łowczymi
Ms. łowczym
łowczych
W. łowczy
łowczowie
łowczy
ndepr łowcze
depr -
+ łowczy + (KOGO)
+ łowczy + (CZYJ) -
Zob. łowić