dopędzić - Wielki słownik języka polskiego PAN

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	dopędziłem +(e)m dopędził	dopędziłam +(e)m dopędziła	dopędziłom +(e)m dopędziło	dopędziliśmy +(e)śmy dopędzili	dopędziłyśmy +(e)śmy dopędziły
2 os.	dopędziłeś +(e)ś dopędził	dopędziłaś +(e)ś dopędziła	dopędziłoś +(e)ś dopędziło	dopędziliście +(e)ście dopędzili	dopędziłyście +(e)ście dopędziły
3 os.	dopędził	dopędziła	dopędziło	dopędzili	dopędziły

bezosobnik: dopędzono

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		dopędźmy
2 os.	dopędź	dopędźcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	dopędziłbym bym dopędził	dopędziłabym bym dopędziła	dopędziłobym bym dopędziło	dopędzilibyśmy byśmy dopędzili	dopędziłybyśmy byśmy dopędziły
2 os.	dopędziłbyś byś dopędził	dopędziłabyś byś dopędziła	dopędziłobyś byś dopędziło	dopędzilibyście byście dopędzili	dopędziłybyście byście dopędziły
3 os.	dopędziłby by dopędził	dopędziłaby by dopędziła	dopędziłoby by dopędziło	dopędziliby by dopędzili	dopędziłyby by dopędziły

bezosobnik: dopędzono by

bezokolicznik: dopędzić

imiesłów przysłówkowy uprzedni: dopędziwszy

gerundium: dopędzenie

imiesłów przymiotnikowy bierny: dopędzony

odpowiednik aspektowy: dopędzać

+

dopędzić

+

KOGO

Zob. pędzić