-
1.a
szybki polski taniec ludowy -
CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA
Czas wolny
rozrywka
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Tradycja
zwyczaje i obyczaje -
synonimy: mazurek
-
– Zdążymy zatańczyć ostatniego mazura.
źródło: NKJP: Witold Jabłoński: Dzieci nocy, 2001
Patrzyła w ciemność myśląc o przepadłym domu, o radościach, które w nim przeżyła, o Franku, gdy tańczyli pierwszego mazura, podszedł do niej nieco utykając, pomyślała: „Wariatuńcio, jakżeż on mazura zatańczy?, ale mu nie odmówię, pal sześć” - a tu ni stąd, ni zowąd on im wszystkim pokazał, jak się po polsku tańczy mazura!
źródło: NKJP: Jerzy Krzysztoń: Wielbłąd na stepie, 1978
Wielką popularnością na wsi (i nie tylko) cieszyły się szybkie i skoczne tańce polskie: oberek, nieco wolniejszy mazur czy wreszcie najspokojniejszy z nich kujawiak.
źródło: NKJP: Andrzej Chwalba (red.): Obyczaje w Polsce: od średniowiecza do czasów współczesnych: praca zbiorowa, 2004
Ale specjalnością Krakowa była jakby synteza tych wszystkich tańców tj. drabant, zarzucony już wtedy gdzie indziej, jak np. we Lwowie. Było to połączenie poloneza z mazurem, obertasem i krakowiakiem, a tańczono go na zakończenie balu.
źródło: NKJP: Andrzej Kozioł: Smaki polskie czyli jak się dawniej jadało, 2008
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m2
liczba pojedyncza liczba mnoga M. mazur
mazury
D. mazura
mazurów
C. mazurowi
mazurom
B. mazura
mazury
N. mazurem
mazurami
Ms. mazurze
mazurach
W. mazurze
mazury
-
Wyraz zawiera rdzeń maz-, obecny zarówno w mazać, jak i w nazwach Mazowsze i Mazury; motywacją semantyczną nazw tych nizinnych krain była ich pierwotna błotnistość; związek semantyczny z Mazowszem; zob. mazać, Mazowsze