rozkorzenić się - Wielki słownik języka polskiego PAN

Definicja

1.

wypuścić korzenie na dużej powierzchni

Kwalifikacja tematyczna

CZŁOWIEK I PRZYRODA

Świat roślin

budowa i funkcjonowanie roślin

Relacje znaczeniowe

hiperonimy:

rozprzestrzenić się

Połączenia

roślina, sadzonka, trawa rozkorzeniła się
rozkorzenić się mocno

Cytaty

- Opóźnienia w oddaniu lądowiska do użytku spowodowane były tym, że trawa, którą zasialiśmy na pasie startowym, z powodu suszy rozkorzeniła się zbyt późno.

źródło: NKJP: (pach): Co z lądowiskiem?, Gazeta Krakowska, 2003-11-06

Wiklina nie wymaga specjalnej uprawy. Rośnie szybko, ale po pierwszym roku należy ściąć ją całkowicie, by się rozkorzeniła.

źródło: NKJP: Monika Kowalczyk: Wierzba na ciepło, Dziennik Polski, 2005-08-29

Dzieci musiały się przy tym mocno napracować, gdyż stare rośliny rozkorzeniły się tak mocno, że trudno było je wyciągnąć.

źródło: Internet: przedszkola-lwowekslaski.pl

Odmiana

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.	rozkorzenię się	rozkorzenimy się
2 os.	rozkorzenisz się	rozkorzenicie się
3 os.	rozkorzeni się	rozkorzenią się

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	rozkorzeniłem się +(e)m się rozkorzenił	rozkorzeniłam się +(e)m się rozkorzeniła	rozkorzeniłom się +(e)m się rozkorzeniło	rozkorzeniliśmy się +(e)śmy się rozkorzenili	rozkorzeniłyśmy się +(e)śmy się rozkorzeniły
2 os.	rozkorzeniłeś się +(e)ś się rozkorzenił	rozkorzeniłaś się +(e)ś się rozkorzeniła	rozkorzeniłoś się +(e)ś się rozkorzeniło	rozkorzeniliście się +(e)ście się rozkorzenili	rozkorzeniłyście się +(e)ście się rozkorzeniły
3 os.	rozkorzenił się	rozkorzeniła się	rozkorzeniło się	rozkorzenili się	rozkorzeniły się

bezosobnik: rozkorzeniono się

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		rozkorzeńmy się
2 os.	rozkorzeń się	rozkorzeńcie się

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	rozkorzeniłbym się bym się rozkorzenił	rozkorzeniłabym się bym się rozkorzeniła	rozkorzeniłobym się bym się rozkorzeniło	rozkorzenilibyśmy się byśmy się rozkorzenili	rozkorzeniłybyśmy się byśmy się rozkorzeniły
2 os.	rozkorzeniłbyś się byś się rozkorzenił	rozkorzeniłabyś się byś się rozkorzeniła	rozkorzeniłobyś się byś się rozkorzeniło	rozkorzenilibyście się byście się rozkorzenili	rozkorzeniłybyście się byście się rozkorzeniły
3 os.	rozkorzeniłby się by się rozkorzenił	rozkorzeniłaby się by się rozkorzeniła	rozkorzeniłoby się by się rozkorzeniło	rozkorzeniliby się by się rozkorzenili	rozkorzeniłyby się by się rozkorzeniły

bezosobnik: rozkorzeniono by się

bezokolicznik: rozkorzenić się

imiesłów przysłówkowy uprzedni: rozkorzeniwszy się

gerundium: rozkorzenienie się

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
M.	rozkorzenienie się	rozkorzenienia się
D.	rozkorzenienia się	rozkorzenień się
C.	rozkorzenieniu się	rozkorzenieniom się
B.	rozkorzenienie się	rozkorzenienia się
N.	rozkorzenieniem się	rozkorzenieniami się
Ms.	rozkorzenieniu się	rozkorzenieniach się
W.	rozkorzenienie się	rozkorzenienia się

odpowiednik aspektowy: rozkorzeniać się

Składnia

+

rozkorzenić się

+

(JAK)

Pochodzenie

ogsł. *orz-koreniti (sę)

Zob. korzeń