wesołkowaty

Nie inaczej było z Gustawem Adolfem. Wstępując na tron w 1612 r., młodziutki, wesołkowaty, bezpośredni władca przystąpi najpierw do reformy armii.

źródło: NKJP: Gustaw II Adolf zdobywa Inflanty, Dziennik Polski, 2001-03-23

Ja tam nie należę do ludzi, którzy uważają pana za człowieka wesołkowatego. Sądzę, że jest pan bardzo smutnym satyrykiem.

źródło: NKJP: Tadeusz Skutnik: Kwestia smaku, Dziennik Bałtycki, 2001-02-09

[...] możemy mieć do czynienia z zachowaniami, w których ma miejsce regresja, czyli wejście w stan reakcji emocjonalnej dziecięcej, ale tak, że i jednostka, i otoczenie cierpią z tego powodu. [...] Taka osoba na krytykę zareaguje płaczem i obrazi się. Jest wesołkowata w sytuacji, która zupełnie do tej wesołości nie pasuje.

źródło: NKJP: Jacek Santorski: Jak żyć żeby nie zwariować, 2003

Niektórzy spośród moich znajomych ateistów i agnostyków są wesołkowaci, ale nigdy nie patrzą optymistycznie na świat.

źródło: NKJP: Internet

Pan Pirs nie jest zbytnio lubiany, drażni nachalstwem, gadulstwem, wysokim poczuciem własnego autorytetu. Sam też zresztą nie znosi natrętnych mówców i wesołkowatych filozofów.

źródło: NKJP: Jerzy Broszkiewicz: Doktor Twardowski, 1977