personalizm

W ścisłym powiązaniu z neotomizmem pozostaje katolicki personalizm, który wyodrębnił się jako samodzielny kierunek filozoficzny na przełomie XIX i XX w. Wypracował on, na podstawie tomistycznych założeń doktrynalnych, koncepcję osoby ludzkiej pojmowanej jako najwyższa wartość świata stworzonego.

źródło: NKJP: Daniel Olszewski: Dzieje chrześcijaństwa w zarysie, 1996

W tym wszystkim nawiązuje wprost do starych tradycji personalizmu chrześcijańskiego, wyrażanych w twierdzeniu: każdy człowiek ma prawo do prawdy.

źródło: NKJP: Józef Tischner: Świat ludzkiej nadziei: wybór szkiców filozoficznych 1966-1975, 1975

Na kanwie zapoczątkowanego przez Karola Wojtyłę nurtu filozoficznego, zwanego personalizmem, amerykańscy filozofowie z Instytutu Actona rozwinęli personalizm ekonomiczny.

źródło: NKJP: Internet

[...] jeżeli w liberalizmie wolność graniczy z samowolą, a w postmodernizmie z akceptacją różnorodnych prawd, tworzonych w zależności od konkretnej sytuacji, to w personalizmie jest ona ściśle złączona z odpowiedzialnością i systemem niezmiennych wartości.

źródło: NKJP: Ewa Porada: Nurty i zadania kultury, Wychowawca, 133, 2004-01

[...] niebezpiecznie jest opatrywać personalizm jakąkolwiek etykietą, gdyż natychmiast powstaje nazwisko konkurencji i każdy z personalizmów będzie się starał być lepszy od pozostałych.

źródło: NKJP: Wiesław Paweł Szymański: Niedźwiedź w katedrze, 2001