-
1.
muz. główny dźwięk rozpoczynający i kończący gamę, od którego otrzymuje ona swą nazwę -
[tonika] lub pot. [tonika]
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Działalność artystyczna człowieka
muzyka -
hiperonimy: dźwięk
-
- tonika i dominanta, tonika i subdominanta
-
Tonika znajduje się na pierwszym stopniu gamy, dominanta - na piątym, a zatem obie tworzą konsonans, interwał kwinty czystej, takiej samej, jaką na przykład tworzą nastrojone dwie sąsiednie struny skrzypiec.
źródło: NKJP: Krzysztof Bilica: Telefony z Eufonii: felietony wygłaszane 1991-1992 w programie II Polskiego Radia, 1995
[...] jeśli za tonikę obrano dźwięk g, otrzymuje się gamę G-dur lub g-moll, w zależności od użytej do jej konstrukcji skali [...].
źródło: NKJP:Internet
I jeszcze tylko pytanie do muzyków: po co dawni mistrzowie zawieszali zakończenia wolnych części utworów na dominancie zamiast zamknąć je toniką?
źródło: NKJP: To idzie młodość, Dziennik Polski, 2002-06-06
Komisja jednak negatywnie oceniła propozycję hejnału, wyjaśniając, że utwór składa się z 24 nut, jest zrytmizowany i oparty na dwóch stopniach triady, to znaczy na tonice i dominancie.
źródło: NKJP: Justyna Kozak: Hejnał do poprawy, Głos Wielkopolski, 2005-01-05
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. tonika
toniki
D. toniki
tonik
C. tonice
tonikom
B. tonikę
toniki
N. toniką
tonikami
Ms. tonice
tonikach
W. toniko
toniki
Inne uwagi
Zwykle lp
-
fr. tonique